🏡 Bullerbyn

Akcja toczy się w Szwecji, w maleńkiej wiosce o nazwie Bullerbyn. Wioska jest wyjątkowa, bo składa się tylko z trzech zagród: Północnej, Środkowej i Południowej. Mieszka tam dokładnie sześcioro dzieci.

Narratorką opowieści jest Lisa. Mieszka w Zagrodzie Środkowej razem ze starszymi braćmi: Lassem i Bosse. W Zagrodzie Północnej mieszkają przyjaciółki Lisy: Anna i Britta, a w Zagrodzie Południowej – Olle.

Dzieci trzymają się razem, bawią się niemal codziennie i mają mnóstwo pomysłów. Dla nich Bullerbyn to najwspanialsze miejsce na świecie – pełne zwierząt, pól, lasów i przygód.

Dzieci chodzą do szkoły w Wielkiej Wsi. Droga niby jest prosta, ale w praktyce często trwa długo, bo po drodze ciągle coś się dzieje: przystanki, rozmowy, drobne zabawy i „tylko na chwilę” skręcanie w bok.

Wieczorami w Zagrodzie Środkowej bywa głośno: Lasse opowiada straszne historie o duchach, a Bosse snuje plany o wielkich przygodach. Lisa czasem marzy o ciszy, ale i tak kocha te wspólne chwile. Lasse jest pomysłowy – nawet wymyśla sposób, żeby gasić światło bez wstawania: robi sznurek do wyłącznika.

Dzieci często odwiedzają się nawzajem. A gdy Lisa, Lasse i Bosse chcą szybko dotrzeć do Ollego, potrafią przejść „skrótem” – po gałęziach lipy rosnącej między Zagrodą Środkową a Południową.

W Bullerbyn nawet zwykłe dni zamieniają się w przygody. Dzieci wymyślają gry, opowiadają historie i czasem robią sobie nawzajem psikusy. Lasse potrafi tak opowiadać o duchach, że Lisa naprawdę zaczyna się bać!

Mimo drobnych sprzeczek, wszyscy są dla siebie jak paczka najlepszych przyjaciół. To właśnie dlatego opowieść jest taka ciepła: w Bullerbyn liczy się wspólnota, pomoc i radość z małych rzeczy.

Zimą w Bullerbyn potrafi być naprawdę ostro. Pewnego razu dzieci wracają ze szkoły, a nagle zaczyna się wielka śnieżyca. Widoczność jest słaba, robi się niebezpiecznie i nie da się spokojnie iść dalej.

Dzieci muszą szukać ratunku i ostatecznie chronią się u szewca. Dorośli martwią się o nie i szukają ich, dopóki wszyscy nie wrócą bezpiecznie do domu. To jedna z chwil, kiedy widać, jak ważna jest ostrożność i wzajemna pomoc.

Przed Bożym Narodzeniem w zagrodach zaczyna się wielkie krzątanie. Dzieci pieką pierniki, pomagają w przygotowaniach i czekają na najważniejszy wieczór. Jest też piękna tradycja: wyprawa z ojcami do lasu po choinki.

W Wigilię jest ciepło, spokojnie i radośnie. A gdy przychodzi czas prezentów, Lasse przebiera się za krasnoludka i rozdaje upominki, robiąc dzieciom ogromną niespodziankę.

Po świętach nadal jest mnóstwo radości. Dzieci urządzają zabawy na sankach, a czasem dołączają do nich nawet ojcowie. Jest śmiech, śnieg i mnóstwo ruchu.

Nadchodzi też Sylwester. Dzieci próbują wytrzymać do północy, a w domu pojawiają się tradycje i żarty (Lasse potrafi zrobić kawał, kiedy nikt się nie spodziewa).

Podczas zimowych ferii dzieci wyjeżdżają także w odwiedziny do cioci Jenny. To dla nich duża atrakcja: zmiana miejsca, nowe wrażenia i kolejne historie, które potem długo wspominają.

Podczas zimowych dni zdarzają się również chwile groźniejsze: Lasse wpada do przerębla, ale dzieci wspólnie pomagają, żeby wszystko skończyło się dobrze.

Kiedy robi się cieplej, w Bullerbyn dzieje się coś ważnego: w Zagrodzie Południowej rodzi się młodsza siostrzyczka Ollego – Kerstin. Dzieci szybko ją uwielbiają i chętnie pomagają przy opiece.

Wiosna to także czas, gdy na świat przychodzą jagnięta. Lisa dostaje słabiutkiego baranka, którym zajmuje się jak prawdziwa opiekunka. Jagniątko ma na imię Pontus i staje się prawdziwym „członkiem paczki”.

Zdarza się nawet, że Pontus trafia do szkoły jako wyjątkowy gość! A oprócz tego dzieci przeżywają świąteczne zwyczaje (np. wielkanocne) i uczą się odpowiedzialności w codziennych sprawach.

Latem przychodzi czas na wyjątkową tradycję: noc świętojańską. Dzieci zbierają gałęzie i kwiaty, a dorośli stawiają wielki słup. Potem wszyscy tańczą i śpiewają wokół przystrojonego słupa. Jest też zabawa z przechodzeniem przez dziewięć płotów i ziołami pod poduszką.

A kiedy wiśni obrodzi wyjątkowo dużo, Lasse wpada na pomysł, żeby założyć „Wiśniową Spółdzielnię” i sprzedawać wiśnie przy szosie. Dzieci wstają bardzo wcześnie, zbierają owoce, kupują papierowe torebki i próbują handlu. To kończy się sukcesem – i jest typowe dla Bullerbyn: praca zamienia się w przygodę.